| Złota Bulla. |
 |
 |
 |
|
Złota Bulla. Dokument wydany w 1356 roku przez cesarza Karola IV (króla czeskiego). Regulował on zasady elekcji tronu cesarskiego, ustanawiając siedmiu elektorów (książąt-elektorów), do których zaliczono: króla czeskiego, księcia saskiego, margrabiego brandenburskiego i palatyna Renu, oraz arcybiskupów Moguncji, Kolonii i Trewiru. Wyboru dokonywali we Frankfurcie nad Menem, a zgromadzeniu przewodniczył arcybiskup Moguncji.
Złota Bulla nadawała również książętom-elektorom wyjątkowe przywileje: de non appellando i de non evocando (rozszerzone później na pozostałych książąt). Poza tym zrzekł się na ich rzecz wszystkich regaliów, oraz zagwarantował im dziedziczenie godności elektorskiej w linii męskiej, i niepodzielność terytoriów elektorskich (uzyskali w ten sposób pełne zwierzchnictwo nad swoimi terytoriami). Najnowsze:
Najstarsze:
|