| Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności. |
 |
 |
 |
|
Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności. · Zasada kontradyktoryjności (sporności) polegała na tym, że proces toczył się jako spór między dwiema stronami, którego sąd był biernym obserwatorem: zadaniem sądu było przysłuchiwanie się wystąpieniom przeciwników procesowych, by orzec która ze stron przedstawiła więcej argumentów, a więc po czyjej stronie stoi prawo, bez dociekania rzeczywistego stanu rzeczy, a więc prawdy materialnej (zasada prawdy formalnej); sędzia mógł opierać się jedynie na podstawie materiału zebranego przez strony, i w wyrokowaniu musiał się trzymać treści żądań powoda: proces skargowy, rzymsko-kanoniczny
· Zasada dyspozycyjności (rozporządzalności) polegała na tym, że tylko od woli strony zależało rozpoczęcie procesu, tj. sędzia działał dopiero po otrzymaniu skargi powoda, oraz że same strony dysponowały swymi prawami procesowymi i materialnymi: mogły np. w pewnych stadiach procesu wycofać skargę, zawrzeć ugodę itd. Najnowsze:
Najstarsze:
|