| URLOPY PRACOWNICZE cz.6 |
 |
 |
 |
|
(7) Zasada urlopu nieprzerwanego – Urlop powinien co do zasady być wyko0rzystany jednorazowo w całości. Dopuszcza się jednak od tego pewne wyjątki. Po pierwsze, możliwe jest podzielenie urlopu na części, ale tylko wtedy, gdy
wnioskuje o to pracownik i pod warunkiem, że jedna część wypoczynku musi trwać co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Po drugie, nową instytucją kodeksową jest urlop na żądanie. Pracownik może wystąpić w każdym czasie o udzielenie mu urlopu w terminie przez siebie wskazanym nie więcej jednak niż o 4 dni w każdym roku kalendarzowym. Żądanie swoje pracownik powinien zgłosić najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu. Instytucja ta oceniana jest dość krytycznie. Pracodawca musi bowiem zawsze, bez względu na okoliczności i liczbę pracowników, którzy występują z takim żądaniem, udzielić urlopu, co może go niekiedy stawiać w kłopotliwej sytuacji. W przypadku zmian pracodawcy łączny wymiar urlopu nie może przekraczać 4 dni w roku kalendarzowym.
(8) Zasada spokoju urlopowego – pracownik powinien mieć możliwość wykorzystania urlopu zgodnie z przeznaczeniem. W efekcie tylko w wyjątkowych przypadkach pracownik może być odwołany z urlopu (stanowi to także wyjątek od zasady nieprzerwanego urlopu). Pracodawca może to uczynić tylko wówczas, gdy obecności pracownika w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. Ważne jest przy tym, że pracodawcę obciążają koszty poniesione przez pracownika pozostające „w bezpośrednim związku” z odwołaniem go z urlopu (np. zwrot zapłaty za niewykorzystany pobyt w ośrodku wczasowym). Z zasadą spokoju urlopowego wiąże się także zakaz wypowiadania umowy o pracę w okresie urlopu. (9) Zasada urlopu w naturze – urlop powinien być wykorzystany w postaci dni wolnych od pracy. Zamiana urlopu w naturze na ekwiwalent pieniężny jest możliwa tylko w przypadkach określonych przez prawo. W kodeksie pracy taki ekwiwalent przewidziany jest tylko wtedy, gdy urlop w naturze nie został wykorzystany z powodu ustania stosunku pracy (dotyczy to wszystkich niewykorzystanych urlopów, również zaległych). W poprzednich przepisach wskazywano także na inne przypadki, w których powstawało prawo do ekwiwalentu (m.in. powołanie pracownika do służby wojskowej). Przewiduje się też pewien wyjątek od zasady dotyczącej ekwiwalentu – jeśli strony zawierają kolejną umowę o pracę bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej (mogą wówczas ustalić, że urlop będzie wykorzystany w ramach kolejnej umowy). (10) Zasada odpłatności urlopu – za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował (nieważne jest przy tym, czy w okresie urlopu pracownika zakład pracy funkcjonował, czy też miały miejsce przerwy w pracy). W przypadku pobierania przez pracownika zmiennych składników wynagrodzenia, wynagrodzenie urlopowe oblicza się na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy pop[rzezających miesiąc rozpoczęcia urlopu, a jeśli wahania płacowe są znaczne – okres ten może być przedłużony do 12 miesięcy (szczegóły w rozporządzeniu wykonawczym z 8 stycznia 1997 r.). Odstępstwem swoistego rodzaju od zasady odpłatności urlopu jest przepis, zgodnie z którym jeśli pracodawca na podstawie odrębnych przepisów jest ob. Owiązany objąć pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu, pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie urlopowe (ani ekwiwalent). Tak jest np. w przypadku pracodawców obowiązanych do odprowadzania składki do niemieckiej „kasy urlopowej” (dotyczy pracowników zatrudnionych przy budowach w Niemczech). Najnowsze:
Najstarsze:
|