| Średniowiecze - wczesne średniowiecze cz.2 |
 |
 |
 |
|
b) Kształtowanie się feudalnej ideologii w państwach „barbarzyńskich”. Inaczej niż w Bizancjum rozwijały się stosunki w europie Środkowej i Zachodniej. Wielkie migracje ludnościowe i inwazje, tak charakterystyczne dla pierwszych stuleci, rodziły tu zamęt i nie sprzyjały wzmocnieniu nowych struktur. Aż do IX w. układy polityczne były kruche i zmienne. Na gruzach imperium wystąpiły oznaki regresu kulturalnego.Władcy państw germańskich wywodzili swą władzę od Boga, przyznawali sobie magiczną moc zwyciężania. Król wyróżniał się od zwykłych śmiertelników. Władcy germańscy szybko przyjmowali chrystianizm, a jednocześnie kościół chrystianizował pogańskie poglądy o nadludzkiej, magicznej władzy króla. Od VI w. większość z nich rządziła już „z łaski bożej” ( Dei gratia ). „Król stawał się pomazańcem bożym, otrzymywał charakter kapłański i znamię nietykalności”. Sprzyjało to uniezależnieniu się władców od społeczeństwa i umacniało stabilizację władzy w państwie. Na początku VII w. papież Grzegorz Wielki ogłosił, że podstawowym zadaniem państwa jest umożliwić ludziom uzyskanie zbawienia w dniu sądu ostatecznego, że królestwo ziemskie to tylko przedsionek królestwa niebieskiego. c) Idea cesarska i postępy doktryny kościelnej. Wielkie znaczenie dla postępu średniowiecznej doktryny politycznej miało wskrzeszenie i urzeczywistnienie idei imperialnej przez Karola Wielkiego, który w 800 r. koronowany został w Rzymie cesarzem. Nowy władca nadał swemu państwu charakter chrześcijański. Karol Wielki uznał się za obrońcę i patrona religii i kościoła; uważał się za jego zwierzchnika; mianował on i usuwał biskupów, czuwał nad moralnością duchowieństwa, prowadził akcję misyjną i rozstrzygał spory w sprawach o czystość wiary. Elementy doktryny prymatu papieża narastały po rozkładzie państwa Franków. Jednym z argumentów, które miały uzasadniać wyższość religijnej, kościelnej, papieskiej sfery działania nad świecką, była w IX stuleciu tzw. Teoria darowizny Konstantyna. Podstawę jej stanowił falsyfikat, który przytaczał rzekomą decyzję Konstantyna Wielkiego, odstępującą papieżowi – z wdzięczności za wyleczenie z trądu – władzę w Rzymie, Italii i zachodnich prowincjach cesarstwa oraz uznającą prymat papieski nad patriarchami i wszystkimi kościołami chrześcijańskimi. Najnowsze:
Najstarsze:
|