| Średniowiecze - doktryna monarchii narodowej cz.2 |
 |
 |
 |
|
Pewne zasługi dla ugruntowania się ideologii monarchicznej wnosiło prawo rzymskie. Prawda, że służyło ono także cesarstwu dla uzasadnienia idei dominium mundi, ale przy identyfikowaniu władzy królewskiej z cesarską nie było przeszkód w wykonywaniu go dla
podkreślenia zasad suwerenności państwa i silnej władzy monarchii. Przykładem tej adaptacji było wsparcie walki z anarchią na mocy rzymskiej lex Julia Maiestatis, a także przeprowadzenie dowodu niezależności od cesarstwa na podstawie rzymskiej formuły zasiedzenia i przedawnienia
( monarchowie zasiedzieli w drodze usucapio swoją suwerenną pozycję. Prawem rzymskim posługiwano się dla umocnienia władzy sądowej króla oraz dla spopularyzowania tezy, iż każde państwo ma prawo do własnego systemu norm. Rozbudowywany był katalog moralnych cnót królewskich. Mnożyły się traktaty uzasadniające ideę rządów dziedzicznych oraz dowodzące niezbywalności królewskiej domeny. b) Teoria reprezntacji. Znacznie bujniej rozwijała się teoria reprezentacji , która miała swoje źródła w powstawaniu stanowych parlamentów. Parlamenty dawały królom możliwość rozwiązywania spraw państwowych wespół z najbardziej aktywnymi siłami społeczeństw; dla stanów zaś były rodzajem organu ułatwiającego udział w rządzeniu krajem i obronę klasowych i warstwowych interesów. Reprezentantem całego „ciał” jest oczywiście król, ale posłowie w parlamencie reprezentują swoje stany lub też – jak w Anglii – swoje terytoria. Dopiero bardzo powoli brała górę teza, że parlament to reprezentacja całej wspólnoty. Już w drugiej połowie XIII w. doszło do praktyki zasięgania „rady” lub „zgody” parlamentów ( zwoływanie sejmu Rzeszy przez Rudolfa Habsburga w 1274 r., parlamentu angielskiego przez Edwarda II w 1295 r., francuskich Stanów Generalnych przez Filipa w 1302 r. itd. ). Najnowsze:
Najstarsze:
|