| Odwołanie od decyzji |
 |
 |
 |
|
Odwołanie od decyzji (art. 127 – 140 KPA)
Odwołanie przysługuje stronie od każdej decyzji wydanej w I instancji do organu II instancji. Jeżeli decyzja została wydana w I instancji przez prezesa SKO albo właściwego w sprawie ministra, to od takiej decyzji nie służy odwołanie, lecz środek jak gdyby odwoławczy – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odwołanie nie jest aktem sformalizowanym – KPA nie przewiduje dla niego szczególnej formy, wystarczy, że z treści wynika iż strona nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia, jednak odwołanie powinno spełniać wymogi podania. Instancyjność związana jest z hierarchicznym podporządkowaniem (strukturą administracji), natomiast organ odwoławczy pozostaje poza określoną strukturą administracyjną. W przypadku postępowania administracyjnego odwołanie nie musi być uzasadnione (w przypadku postępowania skarbowego – musi). Odwołanie trzeba wnieść w terminie 14 dni do organu wyższego stopnia za pośrednictwem tego organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Organ I instancji po wpłynięciu odwołania może w terminie 7 dni zmienić lub uchylić swoją decyzję, ale nawet jeżeli zmieni ją lub uchyli to tę decyzję tez można zaskarżyć. Jeżeli organ I instancji uzna, że jego decyzja była słuszna to odwołanie wraz z aktami sprawy przesyła do organu II instancji w terminie 7 dni.
Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (za wyjątkiem decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności oraz decyzji podlegających natychmiastowemu wykonaniu ex lege). O wniesieniu odwołania organ zawiadamia strony (w powiadomieniu powinno być pouczenie o możliwości zapoznania się z odwołaniem i wypowiedzenia się co do jego treści). Jeżeli odwołanie zostanie wniesione po terminie lub w sytuacji uzasadniającej jego niedopuszczalność (brak legitymacji, brak decyzji lub ostateczność zaskarżonej decyzji) organ wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania lub o uchybieniu terminu, na te postanowienia nie służy zażalenie. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji w II instancji, lecz to cofnięcie nie jest wiążące dla organu, jeśli prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Organ rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie i w całości – na tej podstawie ustosunkowuje się do żądań odwołującego i orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w czasie swojego orzekania, a nie na podstawie tego, który istniał w czasie rozpoznania sprawy w I instancji. Organ odwoławczy może przeprowadzić (na żądanie strony lub z urzędu) dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić takie postępowanie organowi I instancji.
Decyzja organu odwoławczego: a) utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; b) uchylenie decyzji w całości lub w części: · orzeczenie odmiennie niż w I instancji, co do istoty sprawy, w zakresie w jakim została uchylona; · umorzenie postępowania I instancji; · przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części (tzw. kasacja administracyjna); c) umorzenie postępowania odwoławczego;
Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść odwołującego się, chyba że decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny, a decyzja na niekorzyść podmiotu odwołującego jest niezbędna dla usunięcia takiego stanu rzeczy. W sprawach nie uregulowanych przepisami o postępowaniu odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przez organami I instancji. Najnowsze:
Najstarsze:
|