| Odrodzenie - humanizm cz.2 |
 |
 |
 |
|
Ta buntownicza konkluzja miała swoje odcienie i warianty. Ujawniało je bogactwo postaw i postulatów występujących w reformacji. Reformacja była bowiem w swej podstawowej tezie przystosowaniem protestu przeciwko
uniwersalizmowi religijnemu do potrzeb społecznych i politycznych różnych krajów, różnych społeczeństw i poszczególnych grup tych społeczeństw.
Humanizm to nowa, również odmienna od średniowiecznej perspektywa dla człowieka. Człowiek XVI w. ( homo ) wierzy wprawdzie w Boga, przede wszystkim przecież ufa sobie. Nie jest on już biernym narzędziem w tworzeniu struktury, w której żyje, zmieniającą ją wedle swoich potrzeb i co więcej mającą świadomość tej swobody. Humanizm był więc wielkim wyznaniem wiary w człowieka, w jego perspektywy i zdolności poznawcze. Człowiek jest punktem ciężkości świata, jego głównym bohaterem. Ideałem epoki jest jednostka wielkoduszna i życzliwa dla innych, tolerancyjna i aktywna, odważa i utalentowana. Stąd też w niejednym traktacie politycznym na czoło wybijały się stwierdzenia, że droga ku lepszemu światu prowadzi przez ulepszanie obyczajów i doskonalenie indywidualnej natury człowieka, a nie ustroju politycznego czy społecznego. b) Nurty dyskusji politycznej XVI wieku. Stanowe i narodowe monarchie XVI w. borykały się z istotnymi problemami natury społecznej, politycznej, a także organizacyjnej., Stanowy charakter ustroju wymagał odpowiedzi na pytanie, jak pogodzić suwerenność króla z prerogatywami stanów. Absolutyzm władców rodził pytanie, jaki jest udział we władzy „reszty społeczeństwa”. Najnowsze:
Najstarsze:
|