| Kultura prawa animizmu cz.7 |
 |
 |
 |
|
W kulturach społeczeństw pierwotnych śmierć naturalna traktowana jest w sposób najzupełniej naturalny. Obyczaje ludów pierwotnych nie potwierdzają jednak przypuszczenia, że są one całkowicie wolne od strachu nawet przed śmiercią naturalną. Pojmują oni inaczej śmierć ciała od śmierci czegoś, co można nazwać duszą. Członkowie społeczności pierwotnych dość łatwo ulegają wierze, że śmierć jest skutkiem działań zależnych od ludzi – czarów, magii, wyrównywania życiowych rachunków krzywd. Uwikłani w doczesny hazard losu człowieka, w środowisku pełnym groźnych niespodzianek, pocieszenia poszukują w dość rozpowszechnionym przekonaniu o śmiertelności jedynie ciała i nieśmiertelności duszy.
Dzieciobójstwo- zabijanie noworodków przez rodziców albo za ich zgodą, wywołuje bardzo ambiwalentne reakcje normatywne. Niektóre społeczeństwa pierwotne aprobują jednak dzieciobójstwo z wyraźnie określonych powodów. W wielu plemionach pierwotnych jest ono dopuszczalne, jeśli proporcje między płcią żeńską a męską zostały naruszone. Stosunek do ludzi starszych zależy od kultury społeczneństw pierwotnych. W jednych kulturach starość uchodzi za symbol mądrości życiowej, wielkiego doświadczenia, roztropności i rozwagi. Inne natomiast kultury starość utożsamiają z niedołężnością, nieproduktywnością, kłopotliwością, uzależnieniem od innych. Oceny normatywne zabójstw w społeczeństwach pierwotnych są zależne od ich systemów normatywnych. Do dzisiaj przetrwała wśród nich krwawa zemsta, traktowana, jako zupełnie naturalny odruch obronny. Reliktem krwawej zemsty bywają zapasy, walki bokserskie, markowanie wrogości poprzez zderzenie się głowami, śpiew wyrażający wrogość słowami i intonacją głosu. Zwycięstwo w tego rodzaju pozorowanej walce może przynosić indywidualne i społeczne katharsis. Niektóre plemiona praktykują zabójstwa rytualne, aby uzyskać części anatomiczne ofiary, jako fetysze. Także samobójstwa spotykają się w kulturach pierwotnych z nader zróżnicowanymi ocenami. Jedne plemiona z respektem i szacunkiem dla samobójcy, inne wręcz przeciwnie – z odrazą i potępieniem. Gdzieś na pograniczu zabójstwa i samobójstwa znajduje się znana kulturom pierwotnym tzw. śmierć voodoo. Naruszyciel norm plemiennych, na którego autorytet plemienia rzuca klątwę w formie kary śmierci, po pewnym czasie umiera niejako samorzutnie, skazany na wygnanie. Najnowsze:
Najstarsze:
|