| Konstytucja III Republiki Francuskiej. |
 |
 |
 |
|
Konstytucja III Republiki Francuskiej. · Uchwalona w formie trzech odrębnych ustaw, w roku 1875: I – O organizacji władz publicznych, II- o organizacji senatu, III – o stosunkach między władzami publicznymi; lakoniczne; bardzo zbliżony do brytyjskiego modelu ustrojowego; model republiki parlamentarnej, „parlamentaryzm absolutny” – system całkowitej dominacji władzy ustawodawczej nad wykonawczą.
· Władza ustawodawcza: Senat (300 senatorów, w tym do 1884 r. 75 dożywotnich, pozostali wybierani na 9 lat, co 3 lata zmiana 1/3 składu, wybory w kolegiach departamentalnych) i Izba Deputowanych (600 deputowanych, na 4 lata, wybory bezpośrednie, tajne, powszechne, równe, >21, z wykluczeniem kobiet i wojskowych służby czynnej; system wyborczy ulegał zmianom: wybory odbywały się albo w okręgach jednomandatowych, albo wielomandatowych -> element proporcjonalności), które występowały razem, jako Zgromadzenie Narodowe w 3 przypadkach: w celu wyboru prezydenta, wyboru dożywotnich senatorów, zmiany konstytucji. Inicjatywę miały obie izby i prezydent, każda ustawa musiała być uchwalona przez obie izby: procedura navette; prezydent miał słabiuchne weto zawieszające, ustawy budżetowe musiał wnosić najpierw do Izby Deputowanych. · Władza wykonawcza: prezydent (wybierany 7 lat, przez Zgromadzenie Narodowe, z możliwością reelekcji) i ministrowie (odpowiedzialni parlamentarnie przed obiema! izbami, i prawnie - impeachment). Uprawnienia prezydenta (po kryzysie 1877 i 1884 – nowelizacja konstytucji – jego funkcje stały się czysto reprezentacyjne, na plan pierwszy wysunęły się obie izby): · Mianowanie ministrów i innych urzędników · Dysponowanie siłami zbrojnymi · Prawo łaski · Inicjatywa ustawodawcza i słabe weto zawieszające · Rozwiązanie Izby Deputowanych za zgodą Senatu (wygasło w drodze desuetudo) · Ponosił jedynie odpowiedzialność konstytucyjną, jedynie za zdradę główną. Formalnie pracą ministrów powinien kierować prezydent, w praktyce na czoło wysuną się premier, czyli jeden z ministrów (od 1934 prezes Rady Ministrów). W latach trzydziestych rząd został wyposażony w prawo wydawani dekretów z mocą ustawy: w drodze ustawowego upoważnienia, w określonym czasowo i przedmiotowo zakresie, rząd uzyskiwał możliwość stanowienia prawa i zmieniania obowiązujących ustaw. Teoretycznie dekrety rządowe powinny być zatwierdzone przez parlament. Najnowsze:
Najstarsze:
|