| Karta Konstytucyjna Ludwika XVIII. |
 |
 |
 |
|
Karta Konstytucyjna Ludwika XVIII. · Oktrojowana przez Ludwika XVIII w czerwcu 1814; była próbą pogodzenia zasad ancien regime’u z obywatelskim doświadczeniem lat rewolucji. · Nawiązanie do modelu angielskiego
· Suwerenna władza króla, który sprawował ją Dei gratia, on nadawał konstytucję swym poddanym i tylko on mógł dokonywać w niej zmian; nie regulowała kwestii porządku dziedziczenia tronu francuskiego). · Władza ustawodawcza: kolektywnie król, Izba Parów (charakter arystokratyczny, członkowie mianowani, dziedzicznie lub dożywotnio, prawo zasiadania >25, prawo głosowania >30, przewodniczył kanclerz) i Izba Deputowanych Departamentalnych (459 deputowanych, wybory co 5 lat, pośrednie i cenzusowe; czynne prawo wyborcze >30, wysoki dochód, bierne >40; od 1820 wybory pluralne). Inicjatywę ustawodawczą posiadał wyłącznie król, on nadawał sankcję ustawom i ogłaszał je: w praktyce i władzę ustawodawczą i wykonawczą sprawował król, a parlament miał jedynie funkcje organu konsultacyjnego. Izba Deputowanych mogła być w każdej chwili rozwiązana przez króla, ale nowa musiała zostać powołana w ciągu 3 miesięcy. Każda ustawa wymagała zgody obu izb, procedura navette. · król posiadał ważne samodzielne uprawnienia prawodawcze: mógł wydawać „rozporządzenia i ordonanse niezbędne do wykonywania ustaw i przestrzegania bezpieczeństwa państwa” · władza wykonawcza: król, prawnie nieodpowiedzialny: odpowiedzialność ponosili jego ministrowie; ministrowie mogli być członkami którejś z Izb, mieli prawo wypowiadania się w dowolnym momencie (w praktyce tworzyli gabinet) · władza sądownicza wykonywana w imieniu króla, sędziowie mianowani prze króla, nieusuwalni (gwarancja niezawisłości) · ministrowie odpowiedzialni konstytucyjnie – impeachment · gwarancja podstawowych praw: „Prawa publiczne Francuzów”, gwarancja równości wobec prawa, wolności osobistej i wolności prasy, nienaruszalność własności; odrzucenie zasady suwerenności ludu, przywrócenie tytułów szlacheckich (bez przywilejów), religia katolicka religią państwową · „czwarta władza” – neutralna, moderująca władza królewska, stojąca ponad trzema podstawowymi władzami w państwie. Najnowsze:
Najstarsze:
|