| Historia prawa - Polska Ludowa cz.8 |
 |
 |
 |
|
21: REFORMA PRAWA CYWILNEGO Z 1950 W latach 50- tych XX w. w Polsce rozpoczął się kolejny etap w rozwoju powojennego prawa cywilnego. Był to okres tworzenia nowego, socjalistycznego już systemu prawa. W 1950 roku najważniejsze
unormowania prawne zawarte zostały w ustawie(z 18 lipca 1950r), które uchyliły moc obowiązującą dwóch unifikacyjnych- przepisów ogólnych prawa cywilnego z 1946r i prawa osobowego z 1945r. Nowe przepisy wprowadziły istotne zmiany dotyczące wykładni prawa i wykonywania praw podmiotowych oraz ogólnego unormowania czynności prawnych. Istotnym novum przepisów ogólnych było wprowadzenie do prawa cywilnego terminu „zasad współżycia społecznego w Państwie Ludowym". Zasady zastępować miały, wzorem prawa radzieckiego, abstrakcyjne pojęcia prawa burżuazyjnego(takie jak np. dobre obyczaje, zasady uczciwego obrotu) umożliwiające sądom swobodną interpretację przepisów. Pełnić miały rolę korektora obowiązujących jeszcze ustaw przedwojennych, stosownie do, zachodzących zmian. Nowocześniejsze i syntetycznie unormowane były kwestie zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, którą posiadały także osoby prawne.
22. PRZEBIEG PRAC NAD KODYFIKACJA PRAWA CYWILNEGO W PRL (I ETAP: DO 1950r) Zasadnicze zmiany polskiego prawa prywatnego rozpoczęła zmiana stosunków własnościowych aktami o reformie rolnej i nacjonalizacji przemysłu, oraz akcja unifikacji całego prawa cywilnego przeprowadzona w latach 1945-1946. Dekret z 21 grudnia 1945 roku, o publicznej gospodarce lokalami i kontroli najmu w radykalny sposób ograniczał prawo własności właścicieli domów mieszkalnych. Przepisy prawa powojenne nakazywały właścicielom wykonywanie prawa własności, pod rygorem jego utraty. Taki obowiązek występował w prawie, bowiem dekrety z 30 marca 1945r o przymusowym zagospodarowaniu użytków rolnych oraz dekret z 2 kwietnia 1946r o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju uzasadniały wywłaszczenia w celu realizacji planów gospodarczych. W latach 1945 i 1946 przeprowadzona została bardzo potrzebna, bo likwidująca partykularyzm geograficzny prawa istniejący w XX-leciu międzywojennym, unifikacja prawa cywilnego w Polsce. Podstawowe dekrety w tym przedmiocie zostały przedstawione w pytaniu numer 19 tego rozdziału. Dekrety te nie tylko unifikowały partykularyzm dzielnicowy prawa cywilnego, lecz dokonywały też wstępnej jego reformy, uwzględniającej nowe stosunki społeczne i gospodarcze. 23. PRZEBIEG PRAC NAD KODYFIKACJĄ PRAWA CYWILNEGO W PRL (II ETAP: DO 1955r) W latach 50- tych rozpoczął się kolejny etap w rozwoju powojennego prawa cywilnego. Był to okres tworzenia nowego, socjalistycznego już systemu prawa, na czele, którego stała Konstytucja PRL z 22 lipca 1952r. Utrwalała ona podstawowe zasady ustroju politycznego, gospodarczego i społecznego, dokonała też ważnych dla rozwoju systemu prawa socjalistycznego ustaleń dotyczących stosunków własnościowych. Charakterystyczną cechą ujęcia własności, było jej oparcie na koncepcjach Marksa i Lenina i odrzucenie abstrakcyjnego, uniwersalnego pojęcia własności, wykształconego w prawie burżuazyjnym oraz jej typizacja, czyli podział na typy i formy. Własność i prawo własności zostały związane z funkcją społeczno- gospodarczą podmiotów prawa oraz ich charakterem. Wyróżniano 3 typy własności: społeczną; indywidualną; osobistą. Najnowsze:
Najstarsze:
|