| Demokracja i liberalizm a komunizm i faszyzm - ideologia komunizmu cz.4 |
 |
 |
 |
|
Nowością w poglądach Lenina było rozwinięcie idei dyktatury proletariatu. Stwierdził, że dyktatura proletariatu nie może się posłużyć starą formą państwa, zwłaszcza zaś nie może być pogodzona z parlamentaryzmem, parlamentaryzmem zasadą podziału władzy, z powszechnym prawem wyborczym i z równością wobec prawa: są to wszystko burżuazyjne parawany. Poza wspomnieniem szczególnej roli rad delegatów,
a także koniecznością zastąpienia armii siłą zbrojną ludu, poglądy Lenina na temat formy sprawowania tej dyktatury były niejasne. Akcentował z jednej strony konieczność zburzenia starej, biurokratycznej machiny, z drugiej podkreślał, że kontrola ewidencji to filary państwa proletariatu. W odniesieniu do sądownictwa uznał, że zburzenie było łatwiejsze ( gdyż ) tu nie trzeba było stwarzać nowego aparatu, ponieważ sądzić na podstawie rewolucyjnej świadomości prawnej klas panujących może każdy. W programowym dziele Państwo a rewolucja Lenin uważał, że ta dyktatura jest zarazem prawdziwą demokracja, gdyż jest władzą większości sprawowaną przeciw mniejszościom wyzyskiwaczy. Logiczny wniosek jaki się nasuwa, to tylko jeden – jak długo istnieje kapitalizm, tak długo potrzebna jest dyktatura proletariatu. Termin dyktatura proletariatu oznaczał w ujęciu Lenina dyktaturę w interesie proletariatu, Lenin nie ukrywał, że w praktyce oznacza to dyktaturę partii komunistycznej.
Uznanie zasady centralizmu i podporządkowania członków partii ścisłej partyjnej dyscypliny i przeświadczenie, że należy wykorzystać wszelkie sprzyjające okoliczności dla przeprowadzenia rewolucji i wprowadzenia dyktatury proletariatu, stanowiło istotę leninizmu i podstawę organizacyjną i ideologiczną partii bolszewickich, które uchwałą Międzynarodówki Komunistycznej miały przyjąć nazwę komunistycznych. e) Spadkobiercy Leninizmu: Stalin i Trocki. Po śmierci Lenina walka o władze toczyła się między dwoma najwybitniejszymi działaczami partii, mianowicie Stalinem a Trockim. W n1924 roku zwycięstwo Stalina ( 1879 – 1593 ) nie budziło już wątpliwości. Od 1928 Stalin przystąpił do likwidacji przeciwników, wszelkich przejawów życia społecznego. Stalinizm był przede wszystkim totalitarnym systemem rządzenia, w którym państwo i rządząca a zarazem jedyna istniejąca partia zmierzała do kontrolowania nie tylko gospodarki, nie tylko zewnętrznych aspektów życia, ale usiłowała wprowadzić także kontrolę nad całym życiem umysłowym, od sztuki po naukę i filozofię. Pewną nowością było ogłoszenie tezy o możliwości zbudowania socjalizmu w jednym kraju. Stalin sformułował jeszcze jedną tezę: mianowicie głosił, że w miarę postępów w budowie socjalizmu następuje zaostrzenie walki klasowej. Teza ta pozwalała na uzasadnienie brutalnych czystek partyjnych, likwidację całych klas społecznych, na przykład niezależnego chłopstwa, tłumaczyła też eksterminację przeciwników – rzeczywistych i urojonych. Trockizm różnił się od stalinizmu tylko w sposobie rewolucji bo uważał że do zwycięstwa rewolucji jest jej przerodzenie się w światową. Najnowsze:
Najstarsze:
|