| Cechy procesu rzymsko-kanonicznego. |
 |
 |
 |
|
Cechy procesu rzymsko-kanonicznego.
Proces cywilny, stosowany od XIII wieku w praktyce komun włoskich, powstał na skutek stosowania zasad rzymskiego procesu cywilnego, rozwijanego w średniowieczu w praktyce sądów kościelnych, udoskonalonego w doktrynie glosatorów, komentatorów i kanonistów. - pisemność postępowania: toczył się głównie przez wymianę pism procesowych między stronami. - był procesem skargowym, cechowała go zasada dyspozycyjności (tylko od woli strony zależało rozpoczęcie procesu, i same strony dysponowały swoimi prawami procesowymi i materialnymi) i zasada kontradyktoryjności (sporności; polegała na tym, że gromadzenie i przedstawienie materiału procesowego należało do samych stron – sędzia opierał się na zebranym przez nie materiale, i musiał trzymać się żądań powoda). - opierał się na zasadzie prawdy formalnej (wynikało to m. in. z zasady kontradyktoryjności); sędzia nie mógł kierować się przy ocenie dowodów własnym przekonaniem, musiał się trzymać ustalonych prawnie reguł, które określały wartość poszczególnych środków dowodowych: postępowanie dowodowe opierało się na teorii dowodów formalnych, zwaną legalną teorią dowodową. - dzielił się na dwa stadia, oddzielone litiskontestacją (wdanie się w spór) - środkiem odwoławczym od wyroków zarówno stanowczych jak i przedstanowczych była apelacja. Najnowsze:
Najstarsze:
|